عبور از یک رویا

از اینکه جامه از تن افکارم بدرند و من بمانم و شرم و ترس

از اینکه شخصیتم را در حجله به شکنجه ببندند نفس می برم

از تحقیر حقیرانه ی حقارتمندانی بی اصالت که انگشت اشاره اشان را به طرفم نشانه می روند و زیر لب می خندند خون بالا می آورم

و از این سر گشتگی که مرا میان زمین و آسمان رها کرده نفرت دارم

مرا به حال خودم رها کنید حال که صدایم به گوشه هیچ کس نخواهد رسید ای نان به نرخ روز خوران

                                 تمام خاطراتم رو نمی گم خاک می کنم

                   نگاه می کنه ولی حرفی نمی زنه

..........

 اینجا کجاست؟ چرا بعضی وقتا از خودم بدم می یاد؟

کاش یکی بود مث قصه ها بهش دل می بستم

 تو هستی؟

تو چشام زل زد و با عشق و نفرت از ته تاریکیای دلش گفت دیگه دوسم نداره

تو چشام بی دلیل خندید

منم بی دلیل بهش خندیدمو تو همون چشمای سیاهش تا ته زندگیمونو با اون رفتمو بی اون برگشتم

کاش می دونست.... کاش بدونه..... کاش دیر نشه واسه فهمیدن خیلی چیزا

ای کاش............

یه عمر صدام زدن فری کثافت اما هیچکی ندید و نفهمید که د آخه بابا فری کثافتم آدمی شده واسه خودش اونم میتونه آدم باشه و آدمونه زندگی کنه نفهمیدن که بازم شدم همون کثافت همیشگییو تا ته رفتم تو کثافت.از این آدما خستم که به هر سازیشون برقصی حرفشون یه چیز دیگست خیالات ناجور نکنید این که قصه نیست گلست گله از مردم و آدمای امروز وگرنه اصلش ما که قصه نداریم داشته باشیمم کسی حوصله ی شنیدنشو نداره فری کثافت شد آقا فریدون کسی ندید و همه گفتن تو آدم بشو نیستی آقا فریدون شد فری کثافت همه گفتن دست از سر این زندگی بردار.دیگه بسمه میخوام به ساز خودم برقصم اونطور که میشه.من دارم واسه خودم زندگی میکنم بقیه ام هرچی میخوان بگن.شناسناممو خیلی وقته سوزوندم مونده خودمم بسوزونم تا یه آدم دیگه به جای من زندگی کنه و نفس بکشه فری کثافت حسرت خیلی چیزارو تو زندگیش خورده میدونید چرا؟چون واسه خودش مثله خودش زندگی نکرده اگه شد فری کثافت تقصیرکار جامعه بوده نه خودش نه هیچ کس دیگه اگه شد یه آدم شیک و پیک حواسش به دهن مردم بوده نه به خودش فری تو آتیشی سوخت که خیلیا هیزم زیرش شدن واسه گُر گرفتن آتیش.حسرت، تهِ خط تموم این زخماست میخوام اگه یه نفسم مونده این یه نفسو واسه خودم شکله خودم عین اون چیزی که باید می بودمو می خواستم باشم زندگی کنم بی حرف بی نقطه ته خط........

اگه مي دونستم كي سر نوشته آدما رو مي بافه ... بهش مي گفتم ماله من و بشكافه .....

[ خانه اي روي آب - بهمن فرمان‌آرا ]

 این یه فیلم کوتاه از یه بخش کوتاه زندگی من آره شبیه فیلم نیست منو که می شناسی عادتمه ساختارشکنی کنم پشت آخرین نامه ای که فرستاده بودی نوشته بودی اشتباه بزرگ حالا چقدر بزرگ این اشتباه؟قد همه ی عمر؟برای این فیلم کوتاه قراره به بازیگر نقش اول و به بی رحم ترین و سنگ دلترین بازیگر فیلم جایزه بدن به نظرت کدوممون می بریم من یا تو؟نقش اول مرد:جوون بیست و چندساله عاشق ماجراجو ساختار شکن نقش اول زن:مرموز مهربون بیست و چند ساله نقاش آینده اندیش و عاشق ........فقط می تونم نقطه جای این قصه ی بی سروته و تلخ بذارم اصلن چه اهمیتی داره این قصرو هم من می دونم هم تو بهتره دیگه همه ی عالم و آدم ازش باخبر نشن بذار بین خودمون بمونه اینطوری شاید دیگه هیچ کس عاشق نشه اینطوری شاید ...شاید...شاید مهم نیست مهم اینه که تو یه روز به جایی پا گذاشتی که امروز متروکترین جای دنیاست اصلن حوصله این فیلمم ندارم می خوام چشمامو ببندمو فقط بخوابم وقتیم بیدار شدم همه چی یادم بره یا اصلن این خواب انقدر طولانی باشه که دیگه مجبور نباشم بیدار شم نشد نیام بعضی موقع ها باید دلتنگیتو یه جا یه جوری واسه یکی بگی اما اینبار بار آخر دیگه نمی تونم قلم دستم بگیرمو بنویسم.از تو نوشتن قدغن شوق تماشا قدغن من قدغن تو قدغن.بگذر مثله وقتی که از عشقمون گذشتی و رفتی سراغ نقش مکمل مرد مرد رویایی زندگیت اون که از منم برات بهتره بگذر نازنین دیگه جایزه ی این فیلمم برام مهم نیست اگه برای تو مهمه باشه تمام اسکارا و سیمرغا و تندیسا و جایزه های دنیا واسه تو آخه تو بازم برنده شدی برنده ی بی رحم ترین عاشق روی زمین برنده ی زمینی ترین رویای آسمونی برنده ی بهترین بازیگر امیدوارم اون دیگه تنهات نذاره چون دوست ندارم توام مثله من طعم شکستو بچشی چون دوستت دارم می خوام خوشبخت شی می خوام همیشه برنده و خوشبخت باشی

گفت ببخش گفتم ببخشم؟به نظرت می شه بخشید؟گفت من چه بخوای چه نخوای میرم ولی می خوام قبلش منو ببخشی تقصیر من نیست گاهی انتخابت میشه اشتباه ترین حادثه ی زندگیت پس ببخش این اشتباهو گفتم پس یه عمر زندگی من چی میشه؟گفت واسه چی یه عمر فقط پنج سال بوده گفتم واسه من یه عمره همین پنج سال چون رو عشق تو وعشقمونو زندگیمون تا آخر عمر حساب کرده بودم

3......2.......1

کات

سینما نگاتیو

سینمایی مجــــــــــــازی

"اینبار سینما را با نگاهی تازه تجربه کنید"

"سینما نگاتیو"<-------اینجا کلیک کنید

مدیر سینما نگاتیو: امید ۹۵

پشت بند هر سفری یه انتظار واسه من انتظار یه جادست که ترس نرسیدن میندازه به جونم جاده ها که طولانی می شن می ترسم از نرسیدن به مقصد گاهی وقتا دلم شور می زنه از طولانی شدن جاده ها.منتظرم منتظرت می مونم.

مرا به خاک بسپارید

من سکوت خواهم کرد

من تا لحظه ای که آخرین مشت خاک را به رویم نریختیه اید سکوت خواهم کرد

سوگند می خورم دیگر بیهوده فریاد نخواهم کشید

چه بسا حتی اگر بخواهم فریاد هم سر دهم نمی توانم

صدایم را در نطفه خفه کردید

من گیج بودم

آری من تنها گیج بودم

از به شماره افتادن نفس هایم گیج بودم

از تمام شدنم گیج بودم

و فقط مات و مبهوت به یک نقطه خیره شده بودم

من سکوت نکردم مرا ساکت کردند

و اکنون سکوت می کنم و دیگر فریاد نخواهم زد

دیگر نخواهم گفت از کودکی که گوشه ی خیابان در حال ستیز با زندگیست

دیگر از کودکانی نخواهم گفت که پدرانشان یا شاید هم ناپدریشان آن ها را تا سر حد مرگ کوتک می زنند

پدران بیماری که چشمانشان را به روی معصومیت کودکانه بسته اند

دیگر از خیلی چیزها سخن نخواهم گفت

من خیلی چیزها می دانم و می دانستم

اما دیگر از هیچ یک سخن نخواهم گفت

من آدم بزرگ های سخت و دلسنگی را دیدم که روزی کودک بودند ولی حالا آن چنان بی رحم و بی عاطفه شده اند که باور اینکه روزی کودک بودند سخت است

من چیزهای زیادی دیدم و شنیدم

اما تنها به جواب یکی از سوال هایم نرسیدم

تنها در جواب به یک سوال زبانم از گفتن ناتوان ماند

چه می شود که روزی کودکان معصومیت کودکانه اشان را از یاد می برند؟

چرا بعضی از آدم بزرگ ها انقدر سنگدل و بی رحم اند در حالی که در کودکی حتی از دیدن پرنده ای غرق خون در گوشه ی خیابان بغض می کردند؟مگر اینها همان کودکان پاک و ساده نیستند

چه چیز تغییر می کند که موجب تغییر آنها می شود؟

دیگر مهم نیست فقط آخرین مشت خاک را بر سرم بریزید تا تمام افکارم مدفون شود

فقط مشتی خاک کافیست تا برای همیشه سکوت کنم

این سزای کسیست که حقیقت را میفهمد و میداند

مرا  ساکت کنید و به دروغ گفتنتان ادامه دهید

شما راستگوترین هستید

و تمام این فریادها دروغ است

به این فریاد خاتمه دهید تا باز به سکوت برسیم

شاید روزی دستانی پیدا شوند تا از غریبانه به سکوت رسیدن من بنویسند

شاید روزی برسد که قلم ها به جای من به جای ما فریاد بزنند

حال آخرین مشت خاک را بریزید و بروید که این غریبانه ترین تنهایی و سکوت تمام عمرم است

................

خدایا کمکم کن

بی اینکه یاد دل دریا زده ی ما باشه رفت ولی من هنوزم پیه اون نگاهشم رویاهام دارن دست و پا میزنن میون این موجای وحشیه غم زده پس کجایی

چی شد؟!

تازه ترین و البته متفاوت ترین داستانم تموم شد قالب و موضوع این داستان جدید و متفاوته بخصوص متفاوت تر و پخته تر از اعتراف حدودا" یک ماه پیاده کردن گفت گوها و موضوع داستان و در کل نوشتنش طول کشید و قرار به زودی  بازنویسی داستانو شروع کنم که البته نمی دونم چقدر وقت می بره برای اعتراف این باز نویسی سه بار صورت گرفت که بازنویسی آخر به نظرم داستانو شفاف تر کرد این داستان که اسم قبلیش رگ بود در چهار فصل نوشته شده که نام هر چهار فصل مربوط به فضای فصل مربوط و شخصیت های قصه می شه و باز هم مثل داستان اعتراف پایان قصه اسم رگ رو به عبور تغییر داد

احتشام:یه روز چشاتو باز میکنی و میفهمی همه چی اشتباست میفهمی اشتباه شدی این بستن چشما چه اشتباه بزرگی بود"عبـــــــــور"

آخیش بالاخره بعد از 3 ماه انتظار داستانمُ تموم کردم اینم از قدم دومم یه قدم محکمتر چه لذتی داره بعد از کلی بالا پایین پریدن کارت نتیجه بده هنوز چندتا قدم دیگه مونده یه چند تا داستان دیگه ام هست به اضافه ی یه نمایشنامه که باید حداقل قبل از دی ماه تمومشون کنم خدایا شکرت

اعتراف

      چه خوبه حتی عاشقا هم واسه خودشون یه روز توی سال دارن ولنتاین مبارک

                               حتی اگه عاشقه خودتونید

 هميشه از خدا بخواه کسي که همه ي دنياي توست مال کسي ديگه نباشه